Ik wilde wel eens weg van deze plek, nieuw, fris blad om weer te beginnen,
en dus heb ik voor de zomer een nieuwe plek gezocht.
Eén gedicht nam ik mee om te wennen aan het wit, meer niet.
Dit hier blijft, als oud en lang archief, maar ik ga wellicht geen nieuwe posts meer toevoegen.
Doorklikken dan maar!
Mijn hoofd slaat spitsuur, een man
grist een krant, bits botst een vrouw
tegen me aan, mierenhakken tikken
overal
Iets stuwt voort, of andersom. Het
plakt tot dikke smog in mijn netvlies,
de zoveelste sigaret steekt op,
een leger bromvliegen gonst
Ik zeul te zware drachten mee, jaag
naar plaats om te baren maar tast
braillegrond; vecht die oorlog van
huid binnenstebuiten
Benen worden gewichtloos. Nog even,
bijna daar. Maar dan struikel ik weer
en guts over me heen
Ik val in dovemansoren vandaag
We laten Balein opnieuw te water, nu donderdag 7 mei in Koffiehuis Trafiek in de Brugsepoort. Komen!
Meer info op onze blog: http://collectiefbalein.wordpress.com/.
Gisteren vroeg iemand me om mezelf in 3 woorden te omschrijven. De vraag kwam onverwacht, zoals dat wel vaker gaat met zulke vragen. Ik moest natuurlijk lachen, maar het bleek menens. Ironisch genoeg had ik een maand ervoor ook al zitten te tobben over een gelijkaardige vraag. Wat het is dat me drijft?
Wars van alle meer en minder fictieve antwoorden die ik had kunnen verzinnen, de grootse verhalen en verklaringen waar ik maar al te graag in zou verdwalen, moet ik toegeven dat de vraag me gisteren grotendeels onverschillig liet. Niet alleen deed ze ongewild denken aan foute Facebookquizzen die je bijbrengen welk dier je bent, welk kleur je aura heeft, op welk dessert je lijkt, in welk continent je de ideale match zal vinden, ik had er immers ook net een maand over gedaan om een afdoend antwoord te verzinnen. Benieuwd?
Wel eerlijk: geen idee. Non lo so. Ik heb geen drie woorden voor mezelf en ik weet niet wat me drijft. Het moet zoiets zijn als een geheugen: als je 's nachts stil ligt, flitsen er geuren, kleuren, beelden en woorden aan je voorbij. Je vroeg er niet om, maar je houdt ze vast, intuïtief. Misschien is het dat. Mocht ik ooit een beter antwoord kunnen verzinnen, krijg je het alvast hier te lezen, zoveel is zeker, erewoord.
Sylvie Marie polste voor Meander naar het hoe en waarom van al mijn geschrijf en andere, het resultaat vindt u hier. Over alles, en niets, en iets daartussenin. Als dat geen drie woorden zijn...
Laatste reacties