¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨

Voor een raam

Ik sta voor een raam.
Ik zie woorden komen.
Sommige woorden herken ik:
ofschoon, rood, alvorens,
niettegenstaande in zijn wapperende jas,
waarachtigheid, onvolkomenheid...
Sommige klimmen op elkaars schouders.
‘Wie ben jij?’ roepen ze
‘Bewolkt’ roep ik.
‘Zwaar of half’, vragen ze
‘Licht’ zeg ik. ‘ Licht bewolkt.’
Ik sla mijn ogen neer.
Ik wou dat ik glinsterend was
of enigszins
of nog liever: desalniettemin.
Het begint te regenen.
Ofschoon kijkt omhoog, haar wangen worden nat
Wijd en zijn hollen weg
Duisternis valt.

Toon Tellegen

Vis

Omdat het zo'n prachtig gedicht is;
omdat het vandaag spontaan in m'n hoofd opdook
en daar niet meer weg wilde,
omdat het zo bondig en toch zo betekenisvol is,
dit kleine pareltje van - ja, weer - Judith Herzberg:
(het is niet dat ik zo'n groot bewonderaar ben van
haar poëzie, ik heb immers nog lang niet alles
gelezen, maar kleine pareltjes onthouden makkelijker
en komen dan vaker weer bovendrijven)
~~~

Als ik een vis was wist ik wel

hoe ik moest zwemmen, zachtjes door het water

wimpelen en met een wending remmen.

Ach waarom voel ik wat nooit voor mij

bedoeld is in mijn ruggengraat terwijl ik

toegerust als mens zo moeizaam

door de kamers waad.

- Judith Herzberg -

Zal ik weggaan?

Zal ik verdrietig worden en weggaan?
Zal ik het leven eindelijk eens onbelangrijk vinden,
mijn schouders ophalen
en weggaan?
Zal ik de wereld neerzetten (of aan iemand anders
geven), denken:
zo is het genoeg,
en weggaan?
Zal ik een deur zoeken,
en als er geen deur is: zal ik een deur maken, hem
voorzichtig opendoen
en weggaan - met kleine zachtmoedige passen?
Of zal ik blijven?

Zal ik blijven?


Toon Tellegen

Vrijdaggedicht

21

Bloemen leven licht-zinnig in hun bladen.
Dieren lopen vanzelfsprekend; ze zwijgen
van wat ze zouden kunnen zijn; hun daden
gebeuren altijd nu; dieren zijn eigen.

Mensen doen alsof. Bestaan in ijskoude,
denken, denken, denken dat zij bestaan.
Geen mens kent een mens. Men wil zich vasthouden.
Angst laat niet los. Men kijkt zijn spiegel aan.

En hangt zich op aan winterse systemen
of takken van geloof. Maar dood is dood.
Men neemt zich mee en is niet mee te nemen.

En ik ben eenzelfde. Maar leg mij bloot,
omdat ik zien wil wie ik toch nog ben.
Ik moet toch een mens zijn die ik herken.

Hans Andreus, De sonnetten van de kleine waanzin

* latenight

De nieuwe Meander spoelde zonet aan in mijn mailbox, en na een diagonale leesbeurt werd dit allerlieflijkste gedicht prompt gebombardeerd tot één van mijn favorieten. ..

Val d' Abbruggio, Crete Dit licht, het lieflijkste het op de wind bevende laatste, het vertwijfelde, het aanminnig mooiste, in de avond verzeilende, dat gedachten vouwt tot nog te schrijven brieven, terwijl de vrede beslag legt op geuren en struiken, je huid en mijn vingers Alsof louter nog wat wij wensen gebeurt, bewegen door ons wordt bedacht: een reiger op fluwelen veren, met trage halen eerst, dan louter nog met ingehouden adem. Jan van Meenen

Dit (Bart Moeyaert)

Van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden.
En tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf hou ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van dit blad, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat papier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.

Uit "Verzamel De Liefde"

Wij samen (psalm 139)

Onder en boven, je bent om me heen, ik in je, je weet van mij alles. Dat je me omringt, vooruit, me doordringt, alles weet uit hoofde van jij, nou ja, maar dat je daar ook nog op uit bent! Geen plaats van je is er die, wil hij, niet ziet mij, die niet in zich heeft mij. Ver weg of dichtbij, in de kraag pak je me; geen kant kan ik op, in Den Haag niet en nergens - licht is er niets bij. Niet raak ik me ergens in kwijt en niet in de tijd; wat ik ook maar van plan ben, waar en wanneer, je wist allang dat ik toen dat en dat - dat ik knap in elkaar, heb je wel voor gezorgd. Gebonden zijn, gekend, in iemand - erg is het, maar niet is nog erger misschien. En hoe dan ook, altijd, ik denk aan je, op de gekste momenten en nooit niet eens niet. Het moet wel dat ik van je hou, de pest heb aan wie dat aan jou. Ken me dan maar, weet wie ik ben en doe maar.

Anton Korteweg

Ligstoel (1)

(deze zegt alles...)

Het is een soort niets dat ik zoek. Wat je overhoudt als je uit de kom van je beide handen hebt willen drinken: je beide handen. Geuren lanterfanten door de tuin. Ik heb een ligstoel onder me waarin ik zo laag als ik maar in mezelf kan liggen, op mijn rug, het onderste wat ik heb, lig. Hoe is dit liggen? Zoals je een cognac afmeet door het glas horizontaal te leggen, zo is dit liggen, ik heb niet veel van mezelf nodig om vol te zijn, wat ik nodig heb is vooral: weinig. Er is te weinig weinig. De vergevingsgezindheid van het niets waarin wij, als we eveneens niets zouden zijn, zouden passen. De lucht is zo blauw als vergeetachtigheid. De lucht is zo blauw als blauwsel waarmee destijds linnen werd gewassen om witter te zijn. H. De Conick

Die Kunst der Fuge

Die Kunst der Fuge

I

Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend
als beken door bergwei, altijd een beetje anders,

altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets
verlangend, een ergens, elders een herinnering

zoekend daar naartoe. En hun verlangen is niets
dan de kracht van water, hun herinnering niets

dan oevers, ergens, elders zijn ze de zee.

II

De ruimte van een winters woud van hoge beuken,
en uit de kruinen daalt het, opnieuw en opnieuw,

herhaalt zich deze beweging van ooit eens naar later,
voor de duur van dat dalen, blad na blad na

Hun herinnering is niets dan deze ruimte, en niets
hun verlangen dan dit vallen, dit zich neerleggen

tussen de anderen, dit onvindbaar voorbij zijn.

III

De zwermen vogels boven het dal, die vluchtige
momenten van bij elkaar horen en uiteen vallen.

al die herhalingen waarin wordt gezocht naar die
ene beweging, waarin herinnering en verlangen

verdwijnen in elkaar, het vinden van die momenten,
en het verliezen. Wat hen bindt en uiteen drijft

zijn kou, wind, grijze daken in de diepte.

IV

En hoog in de winterse ijlte voetsporen in de sneeuw,
een man en een vrouw die hierheen kwamen lopen, hier

- stappen het enige wat van hen bleef, een paar lijnen
dunne, door elkaar heen dwalende lijnen, herinnering

en verlangen, die beide, maar waaraan en waarnaar -
hier waar wij zijn, niets dan wij, en sneeuw,

sneeuw waarin nog geen stap is gezet.

V

Het dwaalt, vloeit samen, valt uiteen, verdwijnt,
en het herhaalt zich, alsof er steeds weer iets

moet worden gezocht, gevonden, verloren, gezocht,
alsof er steeds weer iets moet, iets moet zijn

voor het verdwijnt en daarna.

Rutger Kopland
Uit: Voor het verdwijnt en daarna (1985)

Vermoeidheid / Nachtzien

Als wij, de grote mensen, moe zijn
van het praten met elkaar,
als wij moe zijn van het slapen
met elkaar, het wandelen
en handeldrijven met elkaar,
het tafelen en oorlog voeren

met elkaar, als wij zo moe zijn
van elkaar, van het elkaren
van elkaar, dan zetten wij de kat
op onze schouder, gaan de tuin in
en zoeken de kinderstemmen achter
de hoge hagen en in de boomhut.

En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid
in het gras, en de jaren die zwaar
en donker sliepen in de zoom
van onze jas ontbloten zich daarboven
in een jongenskeel en dansen op
en neer in een vochtige meisjesmond.

Als wij, de grote mensen, moe zijn
van het praten,
van het praten,
van het praten met elkaar,
gaan wij de tuin in en verzwijgen ons
in de kat, in het gras, in het kind.

---

Als het donkerde, jij
in het donker mijn naam zei en sliep in je naam,
en slapend mijn donkerte traag naar je toe haalde
keek ik je aan

met mijn ogen gesloten,
mijn binnenste blik die zich langzaam verslikt
van herkenning, en blind, als een proever nu blind
van aandacht verzink ik

in opwolkend stofgoud
van wimpers en lippen, lichtgevend gevlinder
van zuchten en vingers, bezweef ik het vlees
dat me riep, en stokt

nu het donker en ik
in het donker je naam zeg en slaap in je naam,
en slapend mijn donkerte traag van je af haal
en slaap naast mijn naam

Leonard Nolens

Hoe

'Als ik een man was zou ik wel weten hoe mij lief te hebben. Ik zou mijn plotselinge droefheden een bedding geven, mijn natte haar naar achteren strijken, mijn boodschappenlijstjes zou ik aanbidden en proberen te doorgronden. Ik zou mijn lege flessen naar de glasbak dragen en zeggen 'onze'. Ik zou mij aaien en met mijn oor op mijn buik willen horen tot waar mijn hart harder bonsde. Ik zou chocola voor mij kopen en die niet helemaal opeten maar ook een stukje voor mij bewaren. Ik zou naar vroeger vragen en de naam van de hond van mijn eerste man's tweede vrouw zelfs onthouden. Ik zou mij loslaten zodra ik los wou en ik zou mij vertrouwen waar ik ook heen wou. Ik zou mij afhalen als ik terugkwam en dan blij zijn. Ik zou zelf (als ik die man was) niet vaak weg zijn, maar trouw tot in de dood (na honderd jaar) en van al mijn onderkinnen de een nog mooier dan de ander vinden en heerlijk hoe ik rook.' Judth Herzberg

><

TOUCHER TOUCH - ETYMOLOGY - from Latin: tango, is, ere, tetigi, tactum 13th Century: from Old French tochier, from Vulgar Latin toccare the sense by which the texture and other qualities of objects can be experienced when they come in contact with a part of the body surface, esp. the tips of the fingers Related adjs:haptic, tactile, tactual the act or an instance of something coming into contact with the body the quality of an object as perceived by this sense; feel; feeling a gentle push, tap, or caress a small amount; hint examples: a touch of sarcasma noticeable effect; influence - example: the dance needed a woman's touch any slight stroke or mark - example: with a touch of his brush he captured the scene - characteristic manner or style - example: the artist had a distinctive touch a detail of some work, esp. a literary or artistic work -

---

(= sense) tacto m sense of touch sentido m del tacto; tacto m

---

tatto; (act of touching) contatto; rough to the ~, ruvido/a al tatto; by ~, al tatto; - at the slightest ~, al minimo contatto; - the ~ of her hand, il tocco della sua mano; - a pianist with a delicate ~, un pianista dal tocco raffinato; - the personal ~, una nota personale; - it has a ~ of genius, è quasi geniale; -to lose one's ~, perdere la mano; - (with people)perdere il proprio fascino; - to put the finishing ~es to sth, dare gli ultimi ritocchi a qc; -  (small amount, of milk) goccio; -  (of colour, paint) tocco; - (of frost) leggero strato; - a ~ of irony, una punta {or} pizzico d'ironia; - to have a ~ of flu, avere una leggera influenza; - (contact) contatto; - to be in ~ with sb, essere in contatto con qn; - to get in ~ with sb, mettersi in contatto con qn; - I'll be in ~, mi farò sentire; - you can get in ~ with me here, mi puoi rintracciare qui; - to keep in ~ with sb, mantenere i rapporti con qn; -(friends) to lose ~, perdersi di vista; -to lose ~ with sb, perdere di vista qn; -to be out of ~ with events, essere tagliato/a fuori; - (Ftbl, Rugby : Brit) the ball is in touch, la palla è fuori gioco; - 2 (vt: gen) toccare;(brush lightly, topic, problem)sfiorare; - she ~ed his arm, gli ha toccato il braccio; - his hair ~es his shoulders, i capelli gli sfiorano le spalle; - ~ wood!, tocchiamo ferro!; - to ~ sb for 5 chiedere 5 sterline in prestito a qn; - (neg phrases)I never touch gin, non tocco mai il gin; - you haven't ~ed your cheese, non hai neppure toccato il formaggio; - if you admit nothing, they can't ~ you, se non confessi non ti possono toccare; - (move) commuovere;(affect) riguardare; I am ~ed by your offer, la tua offerta mi commuove; - she was ~ed by his gift, fu commossa dal suo regalo; - it ~es all our lives, riguarda tutti noi, ci tocca tutti; - (compare) uguagliare; - nobody can ~ them for quality, per quanto riguarda la qualità non li batte nessuno; - no artist in the country can ~ him, non c'è artista nel paese che lo possa uguagliare; -  3  (vi: hands) toccarsi; - (property, gardens) confinare; - our hands ~ed, le nostre mani si sono sfiorate; - "do not ~", "non toccare".

---

Berühren neuter; Berührung of pianist, typist, piano, typewriter) Anschlag m she thrilled to his touch es durchzuckte sie, als er sie berührte - it opens at a touch es öffnet sich auf Fingerdruck - at the touch of a button auf Knopfdruck - the wheel responds to the slightest touch das Lenkrad reagiert sofort or reagiert auf jede Bewegung - braille is read by touch Blindenschrift wird durch Abtasten gelesen - voelen, gevoel, gewaarwording, aanvoelen, contact, aanraking, beroering; 't moet klikken.

women of colour women of words

met heel veel dank aan wouter, want achteraf bleek het nergens anders te vinden, dit stuk (of toch niet op het net)

Women of colour women of words
Ntzoke Shange

lady in red: I was missin' somethin'
lady in purple: somethin' so important
lady in orange: somethin' promised
lady in blue: a layin' on of hands
lady in green: fingers near my forehead
lady in yellow: strong
lady in green: cool
lady in orange: movin'
lady in purple : makin' me whole
lady in orange: sense
green: pure
blue: all the gods comin' into me,
layin' me open to myself
lady in red: I was missin' somethin'
lady in green: somethin' promised
lady in orange: somethin' free
lady in purple: a layin' on of hands
lady in blue: I know about/ layin' on bodies/ layin' outta man
bringin' him all o' my fleshy self & some of my pleasure
being taken full eager wet like I get sometimes
I was missin' somethin'
lady in purple: a layin' on of hands
blue: not a man
yellow: layin' on
purple: not my mama/ holdin' me tight/ sayin'
I'm always gonna be her girl
not a layin' on of bosom & womb
a layin' on of hands
the holiness of myself released
lady in red: I sat up one night walkin' a boardin' house
screamin'/cryin'/ the ghost of another woman
who was missin' what I was missin'
I wanted to jump up outta my bones
& be done with myself
leave me alone
&go in the wind
it was too much
I fell into a numbness
till the only tree I could see
took me up in her branches
held me in the breeze
made me dawn dew
that chill at daybreak
the sun wrapped me up swingin' rose light everywhere
the sky laid over me like a million men
i was cold/ i was burnin' up/ a child
&endlessly weavin' garments for the moon
with my tears

I found god in myself
& I loved her / I loved her fiercely

- - -

ONTHECHTING - I.M. DE RESIDENTIE

Realitysoap
Is ook maar een woord, beter had ik kunnen schrijven
5
Mensen. Men zegt vrienden zijn
Is als een met de rugjes aan elkaar gegroeide tweeling

Mensheid Eist Ingreep. Scalpel. Open ruggetjes &
Naald
+
Draad

Pim te Bokkel

w a n t e d

sandra die ooit plastische opvoeding en daarna geschiedenis of zoiets studeerde in gent vorig jaar
wel sandra ik denk nog vaak aan jou, je hebt mooie, lange bruine haren en had in die periode van die twee toffe oorringen in. ik zat samen met jou op het zelfde kot en we hebben zelfs eens gevrijd, al was dat maar voor een avondje, nadat we twee flessen jenever uitgekegeld hadden etc jij stond die morgen op om naar school te gaan en toen je 's middags terug kwam van school kwam je mij bezoeken en ik lag nog steeds in bed ik wilde een sigaret rollen maar jij gaf me een marlboro mmm en ook jij mmm, alleen daar was ik me toen niet volledig bewust van ik hoop dat we elkaar ooit terug ontmoeten. ps de trut van een huisbazin heeft me waarborg nog altijd niet terug gegeven en ik hou van je ongeloofelijk hé
frederik lestaeghe
violiersraat 17
antwerpen

-_-

we lagen op een hoopje:
been over buik,
hand over borst,
arm onder rug.

en we dachten:
dit is geen gezicht.

dus schiepen we weer wat
orde in onszelf:
arm bij arm, been bij been,
hoofd bij hoofd, zij aan zij.

maar even later gooiden
we alles weer overhoop.
we lagen zoveel liever
op een hoopje.

_ - geert de kockere